Jeuk

  • Bericht auteur:
  • Berichtcategorie:Uncategorized

Ja hoor, daar is weer die jeuk. Ik ontdekte het omdat mijn vrouw zei dat ik niet zo moest krabben. Op dat moment krabden mijn nagels aan de bovenkant van mijn nek, net onder de haargrens. Ik besefte: Sinterklaas. Wat heb ik daar een hekel aan. Net als aan carnaval en kinderfeestjes. Die brengen op andere plekken jeuk. Zodra het nieuwe jaar begonnen is kriebelen de zolen van mijn voeten. Niet uit verlangen naar een hossende, zuipende menigte, oh nee, ze jeuken van afgrijzen. Vroeger jeukten mijn handen vanaf een maand voordat een van onze kinderen jarig was. Wat een opluchting als dat weer achter de rug was!

Kinderfeestjes verdwijnen uit het zicht, maar Sinterklaas en carnaval komen elk jaar als een griep weer terug. Daar hoop ik dan ook altijd weer op. Een flinke griep. Ik doe alles om tegen vijf december en ergens in februari rillend in mijn bed te liggen. Ik reis in overvolle treinen terwijl ik normaal de auto neem. Mijn handen was ik niet meer. Op de fiets draag ik geen jas. Iedere nacht loop ik een uur naakt in de tuin. Ik ga op bezoek bij mensen die de griep hebben en kus ze van harte beterschap bij het afscheid. Maar zelf de griep krijgen, ho maar. (Ja, jaren geleden, de dag voor ik met mijn eerste vriendin naar de bioscoop zou gaan. Toen ik me weer liet zien, had ze een ander.) Surprises en lallend volk, het blijft een opgave. Laatst zag ik mijn huisarts en beklaagde me over zoveel oneerlijkheid. Zijn diagnose was helder: te veel weerstand opgebouwd.